Over
De vraag waarmee het begon.
“Waarom blijven intelligente, capabele mensen met veel zelfinzicht dingen doen die ze niet willen doen?”
Die vraag kon ik steeds moeilijker negeren.
- Waarom weten mensen wat ze zouden moeten doen, en lukt het ze toch niet?
- Waarom kan iemand zijn patronen met zijn hoofd begrijpen en ze toch herhalen?
- Waarom werkt motivatie een tijdje, en komt daarna hetzelfde gedrag terug?
- En waarom begrijpen heel capabele mensen bijna alles van zichzelf, behalve waarom ze steeds op dezelfde manier reageren?
Die vragen brachten me dieper in de relatie tussen biologie, psychologie, gedrag, leren, voorspelling, aanpassing en identiteit. Uiteindelijk werd dat onderzoek het Human Behaviour Architecture Model.
Jarenlang was het mijn eigen vraag.
Als sporter op wedstrijdniveau eiste ik altijd meer van mezelf. Meer, beter, en als het kon, perfect. Trainers en teamgenoten complimenteerden me na een goede prestatie, en ik kon het gewoon niet aannemen.
Het duurde jaren voordat ik de vraag stelde die er echt toe deed. Wat beschermde dit patroon? Dat patroon liet me presteren. Het maakte ook andere delen van mijn leven moeilijker dan nodig was. Geen spijt, wel een les. Ik kan goed genoeg zijn en toch beter willen worden. Die twee waren nooit tegenpolen. Mijn systeem had dat alleen nog niet geleerd.
Een andere manier om naar menselijk gedrag te kijken.
Het model is gebouwd rond een eenvoudig idee: gedrag wordt begrijpelijker als je de architectuur begrijpt die het voortbrengt.
Gedrag staat nooit op zichzelf. Een overtuiging hangt samen met identiteit. Identiteit met betekenis. Betekenis met voorspelling. Voorspelling met eerdere ervaring. Eerdere ervaring vormt aanpassing. Elke laag rust op een andere.
Daarom geloof ik niet dat blijvende verandering komt van alleen meer informatie verzamelen of jezelf dwingen je anders te gedragen. De architectuur moet begrepen worden. En daarna moet ze genoeg nieuw bewijs krijgen, zodat er iets anders mogelijk wordt.
Ik repareer geen mensen. Ik ontwerp de omstandigheden opnieuw waaronder hun zenuwstelsel zich aanpast.
Mijn rol is niet om je te vertellen wie je moet worden. Het is je helpen het systeem te begrijpen dat er al is, zodat je uiteindelijk zelf actief kunt meewerken aan het veranderen ervan.
Je hoeft niet iemand anders te worden.
Je moet jezelf anders begrijpen.
“Verandering ontstaat waar begrip de juiste omstandigheden ontmoet.”
“What you are not changing, you're choosing.”
Lees het boek